Горана Митровиќ – Исчезнување

Изгледа повторно треба да исчезнам,
да заминам на местото каде ќе се
погледнам себеси,
сѐ почесто ја прелистувам
полуиспишаната тетратка полна надеж,
истоварени стравови кои само белината
смее да ги вдоми,
отпивам од кафето со трошка
грижа на совест која ми стана зачин
последниве години низ
листата на препораки, допуштености
и забрани… Continue reading

Advertisements

Биљана Стојановска – * * *

Го прашав татко ми на сон
како успеавме толку да се
одалечиме.
Не ми одговори, само ми
подари цвеќе
и остро ме прекори дека
одамна ги немам
нахрането рибите. Continue reading

Митко Гогов – … а требаше да биде траума од процесот

вдахни си тревкаста роса на твоите очи

уплавот како корен од клетва пушти го
во речното корито на судните води.

во раката срцето на светот ни отчукува
и тоа сѐ повеќе боли Continue reading

Ана Голејшка – Љубов

љубов, првото легло
ми беше топло, мајка ми
среде жега ме носеше
татко ми милно ми зборуваше
папочната врвка е конопот
со кој ги врзав сите спомени
и ме донесоа на свет со
потајна желба да сум момче
не знаат – јас и момче и Continue reading

Николина Андова Шопова – Ништо не е твое

Ништо не е твое
Просторите во кои внимателно го резбаш твоето име
тревникот и ретките билки што ги чуваш и полеваш во градината
испегланата, мека кошула од која шириш мирис на бебе и на дом
ниту тие не се твои, ниту тој мирис е твој Continue reading

Иван Шопов – * * *

ослободени од законите на физикатата
тргнуваме на прошетка кон небото
покрај облаците-училишта
во кои се забранети сеќавањата на земјата
а учебниците по историја
се привлечни единствено
кога кријат писменца од детска пошта
меѓу страниците исполнети
со глупави приказни
за глупави луѓе (главно мажи) Continue reading

Д.А. Лори – Небо во време на тапост

Сите навидум различни неба,
едни во време на спокој и мир,
други во невреме; војна и смрт,
сите тие навидум различни неба
се едно исто, заедничко небо,
свиснато над нашата радост или болка; Continue reading

Ѓоко Здравески – [војници]

многу е просто: во тој спроти себе
би пукал ли, иако првпат во животот
го гледаш, само затоа што некој одозгора
ви рекол дека сте си душмани? Continue reading

Зорица Петкоска – LAPSUS FUGE*

Ние сме генерација од грстови вистини
кои неукиот софтвер ги бележи како грешки.
Еден збунет гулаб кој заборавил да лета
ја преминува улицата пешки. Continue reading