Тихомир Јанчовски – Страст за револуција

И мене, како и сите,
деновиве ме фаќа
страст за револуција
желба да го оправам
светот на поарно…
И јас, како и сите,
во таа желба забегувам Continue reading

Славица П. Диневска – Патот

(Камен за подзглавје)

Поткрева татнежот на сивиот воз.
Прозорците ловат забрзано сино,
замачкано зелено,раскршено црно.
Вагонот тежи од сенки. Continue reading

Александар Митовски -Македонска кутија

Не знам дали е од картон или од пластика –
и двете ќе да се увезени од некаде –
оти чичкото што знаеше да прави картон
вози камион по некоја страна од атласот;
чичкото што собираше пластика
беше собран и однесен еден изгор ден. Continue reading

Лилјана Пецова Илиеска – Нека нѐ биде еднаш, ете!

Реки ехо ќе потечат
дур јас и ти свесно се зашилуваме
кон врвот, ете
и петли рано ќе станат
во цела земја, ете
сите грчно за ум ќе се сторат
без разум, ете
за леб ќе се шепоти
без храна сме, ете
за чорбаџиски дворје ти ќе питаш
и за мир песна јас ќе пишам, ете Continue reading

Петар М. Петковски – Човек

Кога ќе ја погазеш својата чест,
кога ќе почуствуваш омраза,
кога ќе искусиш отуѓување,
кога светот ќе ти се сруши,
кога ќе останеш сам,
кога надежта на овој век ќе ти постане фарса,
кога од уништеноста не да можеш да почуствуваш ниту една страст,
кога сите вести ќе згаснат со својата минливост, Continue reading

Виолета Колевска-Атанасоска – Јас и мојата рендгентска снимка

Мислата ме начека, со полн шаржер
ми го впери во слепоочницата,
и ме притисна до ѕвездите.
Духот ми го заѕидаа,
во боите на виножитото,
ме спрегнаа во луда кочија,
и се крена аболициона прашина. Continue reading

Снежана Паноска – Спомени … (ех мои сонародници)

Не разделија,
ги срушија нашите огништа,
не искорнаа како пиреј,
нé расфрлаа по светот
да нé нема, да се сотрeме,
нé оти пирејот нема да никне,
па дури и сув да го фрлиш,
во некое ново поле, во некоја нова градина,
кај што ќе имаме нов дом,
кај што си направивме нови огништа,
ама се уште болеа разделбите, спомените. Continue reading